W mojej głowie chaos. Pozory - prawdziwa ja. Nie chcę długo z ludźmi rozmawiać, bo wtedy sama siebie zaczynam poznawać. Pytają "co lubisz' a Ty jak już się rozgadałaś, tak dalej mówisz. A tak nie wolno. Choć teraz gdy siedzę 'sama' w domu, to jest mi przykro i smutno. Nie jestem sama oczywiście. Jest babcia, kuzyn i jego siostra. A moja siostra pojechała ze znajomymi nad jakieś jeziorko. Moje marzenie. Ja też miałam jechać. I już sobie wyobrażałam ten czas spędzony nad jeziorkiem. A tu klapa. Żal. Nie pojechałam. Siostra pojechała sama.
Jadę na jakąś imprezę. Jak na razie nie chce mi się, ale pojadę. Nie chce mi się jakoś 'tak fajnie' ubierać.
Może ja rzeczywiście nie widzę nic wokół siebie, a mój wzrok sięga za daleko. Szukam tego Mojego. A wokół tylu się stara. O co chodzi?

zagubiona